-डा.आश बहादुर तामाङ 

टन्टलापुर घाम खपेर

शीतल छहारी दिने,

धुवाँ, धुलो र प्रदूषण पिएर

प्राणवायु अक्सिजन दिने-

वृक्षमा म आमाको माया देख्छु।

हावा, हुरी र वर्षा सहेर

बटुवा र भरियालाई ओत दिने,

चट्टान फोरेर जरा फैलाउँदै

पानीका मुहान जोगाइदिने,

धर्तीलाई अँगालो हालेर

पहिरो, चिरा फाट्नबाट रोक्ने-

वृक्षमा म आमाको शक्ति देख्छु।

ऋतुसँगै बदलिँदै,

हिउँदमा पातविहीन कठ्याङ्ग्रिँदै,

वसन्तमा नयाँ पालुवा चढाउँदै,

फलफूलको सुगन्ध र हरियाली फैलाउँदै,

झटारो मात्र होइन,

छिमल्दा र फाँड्दा पनि

आँसी र बन्चरोको चोट सहेर

फेरि पलाउने-

वृक्षमा म आमाको सहनशीलता देख्छु।

सिर्सिरे हावामा पात गुन्गुनाउँदा,

हाँगा–डालीमा चराचुरुङ्गी

गीत गाउँदै गुँड बसाउँदा,

सबैलाई निःस्वार्थ बास दिने

मौन र अडिग भएर

दुःख–कष्ट सहँदै

पृथ्वीलाई जीवन्त राख्ने

सृष्टीको धड्कन बन्ने

तिमीमा म आमाको महानता  देख्छु

साँच्चै,

वृक्षमा म नारीको स्वरूप देख्छु,

वृक्षमा म आमाको प्रतिविम्ब देख्छु।

(लमजुङ)